Steun ons en help Nederland vooruit

dinsdag 30 juni 2015

Soort van gluren bij de buren

‘Ze hebben dus camera’s, hè, op het plein van Rotterdam CS, die zover kunnen inzoomen dat het gezicht van Pietje Puk die 100 meter verder staat haarscherp te zien is.’ – ‘Joh?’ ‘Ja, bizar en er zitten dus de hele dag mensen achter schermpjes te scannen of ze iets verdachts zien.’ … – ‘ oké, nou wel een veilig gevoel, eh, nog een rondje?’

Zie hier een transcript van het gemiddelde kroeggesprek met vrienden waarin ik vertelde over de  Route 66 themadag: Privacy. Op deze dag was de aftrap van Sophie in ’t Veld over het beschermen van burgers vs. overheid. De inleiding werd opgevolgd door Bits of Freedom over de online tentakels vanuit de commerciële sector; een online zelfverdedigingscursus en een bezoek aan de afdeling cameratoezicht op het politiebureau. Heel boeiend, want hoewel de kunst van onze huidige technologieën marketing technisch prachtig is, vind ik het nogal verontrustend dat bedrijven door middel van online profielen – schijnbaar –  Apple gebruikers meer laten betalen voor dezelfde artikelen. In dit geval heiligt het doel zeer zeker niet de middelen.

Dat gesprekspartners zich minder druk maken over de bescherming van privacy rechten, heb ik eerder ervaren. Collega’s die bijvoorbeeld collectief verklaarden dat zij hun digid inlogcodes jaarlijks meegaven aan meneer de belastingadviseur, omdat dat efficiënter werkt, of over de ideale app waarbij klanten kaarten van super-  en bouwmarkten tot één worden gebundeld.

Als consument ontkom je er niet aan dat gegevens worden verzameld en in het kader van veiligheid ben ik ook niet perse tegen. Sterker nog, in het geval van cameratoezicht ben ik redelijk gerust gesteld na uitleg over de werkwijze. De politie houdt het toezicht, maar het is de gemeente die bepaalt waar en wanneer een camera wordt geplaatst. Overigens zijn het voornamelijk stadswachters die achter de knoppen zitten en als zij iets verdachts zien, wordt de verantwoordelijkheid overgedragen aan de politie. Dit systeem wordt dusdanig gepresenteerd dat de stadswachter potentieel vandalisme van speeltoestellen opspoort, maar aangezien ik daar nog nooit een zichtbare camera heb gezien, zal het financiële aspect een sterkere rol spelen. Dat terzijde, want toegeven: de voorbeeld fragmenten waarbij agressievelingen direct worden aangehouden na een overal in het drukke centrum, zijn simpelweg indrukwekkend.

De afweging van wat wel of niet goed is, welke privacy regel te ver gaat en waar wij als samenleving de uiteindelijke grens neerleggen, is moeilijk te bepalen. Wat we dus op zijn minst kunnen doen, is het argument ‘nou, dat is wel een veilig gevoel’ verbannen uit ons vocabulaire. Dat dames en heren is puur vergif voor ons democratisch systeem. Dus, oké, vooruit, ja, nu nog een rondje, en discussie graag.