Steun ons en help Nederland vooruit

vrijdag 27 januari 2017

Een brave burger

Voordat ik morgen mijn nieuwe politieke maten de hand kan schudden, kijk ik nog eens in de mail boordevol informatie over het introductieweekend van Route66. Route66, mijn nieuwe hobby. Ik zie dat het weekend in Utrecht plaatsvindt. Nice: mijn studentenstad. Niets fijners dan een beetje vertrouwdheid van de grachten rondom alle nieuwigheid.

Vrienden en familie moet ik steeds uitleggen waarom ik meer werk op mijn hals haal. In de weekenden nog wel! Dit avontuur is naar mijn idee niet uit te leggen als werk. Na mijn studie journalistiek en politicologie, voelt dit als een volgende stap om mijn groene liefde verder te laten groeien. Ik heb zin in politieke discussies en om van mijn burgerschap een actieve te maken. Dit klinkt ontzettend braaf en misschien ben ik dat ook wel.

Maar laat ik een persoonlijk voorbeeld geven. Ik was laatst aan het daten met een expatkind. Niet dat het nog een kindje is, maar een ‘zoon-van’. Ik merkte dat onze gesprekken op een gegeven moment vastliepen op onderwerpen die voor mij belangrijk zijn: de maatschappij, daar een mening over vormen en als je een topper bent, je er ook voor inzetten. Hij heeft zich nooit ergens gesetteld en ook nu staat hij met één been in Madrid, het andere in Vancouver en met een arm in Amsterdam. Een wereldburger, mijn D66 hart sloeg over. Ik vroeg hem in welke samenleving hij zich thuis voelde en toen noemde hij zijn expat milieu. Hij hecht waarde aan die vrienden, familie, werk, reizen en keten. Toffe dingen doen in het leven.

Natuurlijk is het fijn om een gezellig leven te hebben, waarin je gelukkig bent met spullen, mooie uitzichten en mensen om je heen. Maar de energie die je krijgt van mensen verbinden en tegelijk voor hun idealen opkomen, dat is naar mijn idee fijnheid van een inspirerende orde.

En ja, misschien braaf, maar ik wil daar graag brave van maken. Je hebt lef en uithoudingsvermogen nodig voor de vierde vriend die je vraagt wat je van Zwarte Piet vindt en of je later minister-president wordt. Of die vijfde die je moet uitleggen dat niet alle politici zakkenvullers zijn.

Terwijl ik na het introweekend mijn OV-chipkaart tegen de uitchecker druk, merk ik dat ik me ondanks mijn moeheid springlevend voel. Ik ontmoet mensen die ik anders nooit was tegengekomen. Ik praat veel over politiek, zonder dat mensen moe van me worden. Alles voelt nieuw, maar tegelijk vertrouwd. Mijn agenda wordt volgepropt, maar tegelijk voedt het een behoefte. Dit jaar ga ik voor bravery, naar buiten en de straat op!

Janne Gerritsen